Manifest: De kracht van woede
In 2008 schreef ik het nummer Severe Disease.
Ik zong in een hardcore bandje en was zo boos en klaar met religie dat ik er een heel nummer over schreef.
Those of preaching faiths, intellectual slaveholders, keeping mankind in bondage
True fantasy and nonsense
Has shown… justified
so much… lunacy and destruction
it’s a miracle disorder, a worldwide problem
Religion must die for mankind to live
Of not thinking
The innocence is not the equal
Of their believer
Die in hell
Dat was geen nuance. Dat was pure woede.
Ik schreef van me af en wilde het zo hard en agressief mogelijk op de plaat hebben. Op het podium ging dat verder.
Ik riep het publiek op om net zo hard en agressief te bewegen. Alles moest eruit.
En dat werkte.
Die woede kreeg richting.
Die woede kreeg vorm.
Die woede werd iets positiefs.
Nu, bijna twintig jaar later, ben ik nog steeds trots op dat nummer.
Ik luister het nog steeds graag.
Ik kijk er nu genuanceerder naar.
Maar die woede van toen klopt nog steeds.
Die energie klopt nog steeds.
Woede is geen probleem.
Onrecht is het probleem.
Woede is een reactie op onrecht.
Wat ik toen intuïtief deed, ben ik later bewust gaan onderzoeken in mijn werk als videokunstenaar.
In 2015 studeerde ik af aan de HKU.
Ik maakte een project rondom woede.
Niet om het te onderdrukken, maar om het zichtbaar te maken.
Om het te begrijpen.
Om de kracht ervan te laten zien.
De schoonheid.
Ik liet mensen één op één een film ervaren. In een afgesloten ruimte.
Geen afleiding. Geen ontsnapping.
Ze keken naar iemand met opgekropte woede.
De spanning.
De opbouw.
De uitbarsting, waar energie het overneemt.
En daarna: berusting.
Dat is de cyclus.
Woede die genegeerd wordt, bouwt op.
Woede die ruimte krijgt, beweegt door.
Woede is geen eindpunt.
Het is energie.
Het is een proces.
En toch behandelen we het alsof het gestopt moet worden.
Woede is geen fout.
Het is een reactie op wat niet klopt.
Maar we richten ons niet op de oorzaak.
We richten ons op de uiting.
We noemen het gedrag.
We noemen het probleem.
We corrigeren het.
We moeten daarmee stoppen.
Onderdrukte woede verdwijnt niet.
Het stapelt zich op.
Het verhardt.
Het escaleert.
En dan zeggen we: zie je wel.
Maar het probleem was er al.
Woede wil iets veranderen.
Woede wil iets rechtzetten.
Woede zonder richting is destructief.
Woede met richting is kracht.
En toen kwam ik in het onderwijs.
Daar zie ik hetzelfde patroon.
Elke dag.
Kinderen voelen.
Kinderen bewegen.
Kinderen reageren.
En wij stoppen dat.
We laten ze stilzitten en eisen controle.
We dempen alles wat eruit wil.
Woede past daar niet in.
Dus wordt het gecorrigeerd.
Niet begrepen.
Gecorrigeerd.
We maken van emotie een probleem.
Van energie een verstoring.
Kinderen leren niet wat ze voelen.
Ze leren dat het er niet mag zijn.
Dat is geen begeleiding.
Dat is onderdrukking.
En wat gebeurt er?
Opgekropte woede verdwijnt niet.
Het wordt groter.
In frustratie.
In agressie.
In escalatie.
Kinderen raken verwijderd van zichzelf.
En van de ander.
Dit is geen incident.
Dit is hoe het systeem werkt.
Woede is geen bedreiging.
Het is informatie.
Negeer je het, dan krijg je escalatie.
Werk je ermee, dan krijg je beweging.
Zo simpel is het.
Ik heb het zelf ervaren.
Eerst in muziek.
Daarna in kunst.
En nu zie ik wat er gebeurt als het geen ruimte krijgt.
Ik pleit voor die plek op school.
Een plek voor chaos, energie en uiting.
Ik wil dat leerlingen datzelfde gevoel ervaren.
Dat er plek is om te uiten.
Op elke mogelijke manier.
Waar geen plek is voor bekrompenheid.
Waar geen plek is voor controle.
Waar geen plek is voor onderdrukking.
Waar je alles van je af kunt gooien.
Waar je hardop mag zeggen waar je mee zit.
Waar rauwheid de boventoon voert.
Waar woede geen vijand is, maar een kracht.
Van impuls naar expressie.
Van frustratie naar vorm.
Van energie naar creatie.
Lees Meer.
Lees meer over de visie, inspiratiebronnen en onderzoeken die aan de basis liggen van Het Woedeproject.
